و أطلق الشيخ و جماعة ضمان صاحب الداخلة ما تجنيه ، لقضية علي عليه الصلاة و السلام في زمن النبي صلى اللَّه عليه و آله . و الرواية ضعيفة السند فاعتبار التفريط و عدمه متجه . ضامن بودن صاحب دابه كه در حفاظت آن تقصير كرده شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : مسئله هشتم اگر صاحب دابه تفريط و تقصير نموده و حيوان را كاملا مواظبت و حفظ ننمود در نتيجه بر حيوان ديگر وارد شده و بر آن جنايتى وارد كرد ضمان اين جنايت به عهده صاحب دابه‌اى است كه جنايت نموده . و اگر در همين فرض دابّه ديگر بر اين حيوان جنايتى وارد كند ، جنايت وارده هدر مىباشد . شارح ( ره ) در ذيل [ فجنت عليها ضمن ] مىفرماين : علّت ضامن بودن صاحب دابّه اينست كه چون در حفاظت حيوان تفريط و تقصير نموده لاجرم جنايتى كه بوسيله حيوان وارد آمده در عهده او مىباشد . و پس از [ و لو جنى عليها ] مىفرماين : ضمير فاعلى در [ جنى ] به دابّه‌اى كه مدخول عليها است برگشته و ضمير مجرورى در [ عليها ] به دابّه‌اى كه داخل بر ديگرى شده برميگردد . سپس مىفرماين : اگر صاحب دابّه در حفاظت حيوان تفريط و تقصير نكرده بلكه حيوان خود از اصطبل در بسته فرار كرد مثلا درب آن را شكست و گريخت يا ديگرى درب را باز نموده و حيوان را رها كرد در اين فرض وى ضامن